Believe It or Not!!! part 1

วันนี้รับหน้าที่อัพเดท มาฆ่าเวลาเเทนน้องๆที่กำลังวุ่นๆกับการอัพเดทบทความ งาน Computex 2008 ปีที่เเล้วเรามากันสองคน เเต่ปีนี้ มีจารย์วา มาด้วย ให้ได้รู้สึกอบอุ่นมากขึ้นอีก สำหรับในส่วนเนื้อที่ตรงนี้ จะขอเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวประทับใจ วีรกรรม ที่ไม่สามารถอัพเดทได้อย่างเป็นทางการในหน้าเว็บนะคะ เริ่มต้นของวันนี้ พวกเราตื่นสายมากจนพลาดนัดไปหลายเจ้า เนื่องจากเมื่อคืน ลุงฯอัดเบียร์ไปหลายกระป๋อง จารย์วา อัด ปลาดิบไปหลายตัว เเละต้องกลับมานั่งทำงานกันยันสว่าง เราเลยหมดเเรงที่จะไปงานตอนเช้า จากนั้นตอนกลางวันเราก็มีนัดที่ต้องไปงาน Intel Press Con.. เปิดตัว Chipset series 4 โดยงานนี้สำหรับฉันเเล้ว Hilight ไม่ได้อยู่ที product เท่าไหร่นัก เพราะก็รู้ๆกันอยู่มาบ้างเเล้ว เเต่ที่น่าสนใจของงานก็คือ เหล่า CEO จาก Product Partner Intel ทั้งหลายที่นั่งเก้าอี้อยู่ในเเถวเดียวกัน ใครจะคิดได้ว่า งานนี้ มี CEO ASUS กะ GB มาด้วย ลองนึกภาพที่สองคนนี้นั่งข้างกันๆมันบรรยายไม่ถูกจริงๆ แต่ทั้งนี้งานก็ผ่านไปได้ด้วยดี จากนั้นเราก็เดินย่ำต๊อกไปที่ตึก 101 เพื่อไปเข้ารับการฝึกอบรมการ OCP ของ NVIVDIA งานนี้ก็ฮาอีกระลอก เพราะเราเรียก การอบรมนี้อย่างเป็นทางการว่า OPTIMIZED PC UNIVERSITY มี PC ให้เราได้เรียนกันตัวต่อตัว เเต่ พระเจ้าไม่ได้เปิด PC สักกะจิ๊ด นึกว่าจะได้เล่นสะอีก (จารย์วา บ่นๆๆ) อบรมอยู่ เกือบๆ 3 ชม. ได้เพื่อนใหม่มา 1 คน บนนามบัตรเขียนตำแหน่งไว้ว่า "Managing Director" logo คุ้นตาสุดๆ พอเหลือบตาขึ้นไปเท่านั้นหละ GIGABYTE โอว์พระเจ้า ! เรียน cause นี้จบ ได้รับเหรียญกล้าหาญเป็นเข็มกลัดติดหน้าอก มาหนึงอัก เขียนว่า "OPTIMIZED PC GURU" ขอบอกตรงนี้อย่างอายๆว่า กูไม่รู้เลยจริงๆ ว่าพูดเรื่องอะไร เพราะหลับๆตื่นๆ สำหรับวันนี้เก็บตกความคิดเกี่ยวกับงานมาได้เท่านี้ ส่วนความประทับใจในวันนี้คงจะเป็น อีตา คนขาย หวานเย็น ที่ยื่นเรียก ลูกค้าอยู่หน้าร้าน จารย์วา เรียกขนมนี้วา ICE MONSTER เพราะหน้าตามันคล้ายๆกัน เเต่เครื่อง มีให้เลือกเยอะกว่า ที่ประทับใจอีตานี่มากมายเพราะเเกมีความพยายาม  เเละอดทน เราเดินผ่านร้านนี้หลายครั้งแกก็ยังทักเราทุกรอบ เดยเฉพาะน้ำเสียงกึ่ง สำเนียงชาวใต้ บ้ารเ เเต่กระดกลิ้น ร เรือ ชัดเจนสุดๆ ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เเละเราก็ได้รอยยิ้มน่ารักๆของแกมา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากที่นี่ คงเป็นเพราะบ้าเราการยิ้มเป็นเรื่องที่ง่ายมาก เเต่ในเมืองใหญ่อย่างไทเป ฉันคิดว่ามันยากมากที่จะได้เห็น ดังนั้นเวลาคนไทยไปไหนมาไหน ก็เลยเป็นที่จดจำได้ง่ายด้วยเสน่ห์ของรอยยิ้มนี่เอง

คืนนี้ฉันก็เลยคิดถึงบ้านเป็นพิเศษ ไม่มีอะไรจะให้ความรู้สึกอบอุ่นเเละปลอดภัยได้เท่าที่บ้านอีก สำหรับวันนี้คงเเค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ต้องไปตบตี กับคนในรถไฟฟ้าอีก ไปก่อนนะ บายๆ

p"OOH